ستاره های عاشق

آخرین ساعت حیات دهخدا

دهخدا با صورت متورم و چشمان بر آمده نشسته بود. بیماری و خستگی چهل و هشت سال کار و تلاش او را از پای در آورده بود.سنگینی چهل و هشت سال مطالعه و تحقیق و جستجو شانه های ناتوان او را خرد میکرد .هزاران جلد کتاب در این سالها با او سخن گفته و گفتگو کرده بود. اینک همه خاموش نشسته و استاد پیر تماشا میکردند . در این همگام دکتر محمد معین و سید جعفر شهیدی همکاران صمیمی و مهربان او به عیادتش آمدند. دهخدا در همان حال گفت : پوست بر استخوان ترنجیده.  لحظاتی چند بسکوت گذشت. استاد پیر هر چند لحظه ای یکبار بحالت اغماء فرو میرفت و باز بحال عادی بر می گشت. در یکی از این لحظات لبان دهخدا سکوت سنگین را شکست و گفت : که مپرس . باز چند لحظه سکوت بر قرار شد و دهخدا مجددا گفت : که مپرس . در این موقع دکتر معین پرسید: منظورتان شعر حافظ است ؟ دهخدا جواب داد. بله . دکتر معین گفت : مایل هستید برایتان بخوانم ؟ . دهخدا گفت : بله . انگاه دکتر معین دیوان حافظ را برداشت و چنین خواند.

درد عشقی کشیدم که مپرس          زهر هجری چشیده ام که مپرس

گشته ام   در جهان  و آخر  کار          دلبری   بر  گزیده ام   که   مپرس

از ان لحظه ببعد دهخدا بحالت اغماء فرو رفت و روز بعد غروب دوشنبه هفتم اسفند ماه 1334 شمسی در گذشت.

نظرات ()

من : بچشم مردم دنیا دو رنگیها پسند آید --چو خون خویش یکرنگم مرا این رنگ پسند اید... سالها برای کسب علم تلاش کن و در نهایت دل را در اختیار دلبری بگذار تا بتاراج برند . عشق یعنی همین دو رنگی . ریا . و در نهایت در حسرت بسر بردن و دلدار یعنی خون بدل کردن . بریدم از هر کسی که خون دل و داغ فراق به سینه ادمی می نهند . یاد گرفتم معشوقه یعنی زنبور عسل که وقتی شهد گلی را می چشند بروی گل دیگر می نشینند . و این نوشته ها اتش سوزناک دل سوخته من است سوختم خاکستر شدم اما تنها ماندم . حال انها که چون من سوخته دلند بخوانند تا سوزش الامشان کم شود . صدرا دلسوخته
پروفایل دکتر بابک صدر
ایمیل مدیر وبلاگ

آرشیو وبلاگ

صفحات وبلاگ

مطالب اخیر

موضوعات وبلاگ

نویسندگان همکار

لینکستان