ستاره های عاشق

.... لبخند ......

تو به من زخم زدی من بتو لبخند

تو رمیدی ز من اما

من عاشق پی عشقم نگران

کار من شد شب و روز

غصه و غم خوردن

و بدنبال تو هر کوچه دوان

و تو دنبال هوس غرق در شهوت خویش

من محبت کردم تو به من زخم زدی

من خندیدم تو خیانت کردی

تو خیانت کردی من محبت کردم

بزن از زخم به قلبم جا دارد

روزگار است چنین رسم فراوان دارد

عهد و پیمان شکنی مثل تو مهتاب

از خدا بی خبرند مگر ایمان دارند؟

در هوس غرق شدی

کور شدی از خدا دور شدی

بهر یک لحظه هوس زندگی را باختی

تو به من طعنه زدی من بتو لبخند

××× تنها ترا میخواهم مریم ×××

در نگاهت غرق میشوم

تنها ترا میخواهم

مگر موج التماس مرا از چشمانم نمیخواهی؟

نگاه کن

زیر پایت را ببین 

قلبم به پایت افتاده است 

نرو ......

            نرو....... 

وقتی در اغوشم می فشارمت

گرمای وجودت را از دستانت حس میکنم

وقتی لبانت را می بوسم

با هر بوسه ای در آغوش هم به اوج آسمان پرواز میکنیم

در آغوشم بخواب مریم

تنها ترا میخواهم ... تنها ترا .... ترا

.... نازنینم .....

سلام از روی لطف و دوست داری

شــــدم راهی برایت  جان سپاری

نمی آئــــــی مـــــــداوای دل من

کــــجائی تا گشائی مشــگل مـن

من اینجا از فراقت شد دلم ریـش

نباشی شیــون آغازم از این بیش

نـــــگار من  چـــرا بیـــگانه گشته

بیـــا عشقت ببین دیـــوانه گشته

بمیــــــرم در فـــــــراقت نـازنینم

خــــــدا داند که در هجرت غمینم

کـــــجا رفت این همه دلبر نوازی

کجائی اخــــــر این جانم بسازی

 

 

 

 

 

 

.... ریسمان عشق ...

چشمه جوشان چشمم ای فلک خشــــکیده است

سالها هست قلب من در راه عشق کوشیده است

دیده بستم بارها ای عشق شاید حقیقت رو شــود

ریسمان عشــق یارب پس چـــرا پوسیده  است ؟

گرد عشق هرگز مگرد اسرار عشق نتوان گشـود

عشــق بنیان می کند این سرها پوشیــــده است

ذره ای  در عشــــــــق گر وارد شود نا خا لصــی

این بساط عشق حتما یک شبـــــه بر چیده است

خرمن عمــــرت چنان آتـــش گرفت در راه عشق

کس نخواهد گفت صــدرا سوز عشقت دیده است

 

.... کبـــــــــــــــر و غــــــــــــــرور

وه چــــــه زیباست لب شیــــــــرین یار

غنچـــــه خوش خنـــده بشکفت اشکار

ناوک مژگان او جست بجان من نشست

نرگس مخمــــور او پلک زنــد بی شمار

عمر به آخر رسد حاصل عمرم کجاست

جــــان بلب آمـد مرا آخـــر از این انتظار

بار دگر می شود عکس رخـــش اشکار

سجده کنم بی شمار قدرت پـــروردگار

بار دگر جـــلوه کرد غنچه گلی بر لبش

لطف خدا بود شد دشمن ما شرمسار

ترک کن ای نازنین دامن کبر و غــــرور

تیغ مکش بهــر من نیست تـــرا افتخار

هوش من آمد خروش تیر حقـارت زدی

تا به قیامت شدی پیش دلـــم خاکسار

مثل تو در هیچ جا دشمن جـــانم نشد

سینه صـــدرا شده دشت پر از لاله زار

عاشـــــــــــق یکرنگ

ما بـــــدین دامـــگه افتاده ایــم

همچو شرابیم که در باده ایـــم

عاشق یکرنگی انسان شویـــم

در ره دلـــــــدار دلی داده ایــم

در نظـــــر ما همه یکسان بـــود

با همه خندیم ز بس ساده ایم

لیک نـــــــــــدارد دل ما طاقتی

صیـد ذرون قفـــــس  افتاده ایم

منت هر کس نکشیم  بهـــر دل

مـا همه رنــــــدیم و هم  آزادیم

حـرمت صــدرا  بشکستند هیچ

بهر صـــــداقت بجهـــان زاده ایم

 

تیـــــــــــــــــــــر وفا

^{ترسم عــــــــــزیز من نیائی مـن پیـر شوم
گوشه گیــــــری کنم زمین گیـــــــــر شوم
عیبـــــــــم مکن خـــــون دل میخورم هنوز
غم میخــــــــــورم نیائی زجان سیــر شوم
جانا مـــــــــــرا به فـــــراق گر مبتلا  بکنی
از عشق و جنـون در  بند زنجیـــــــــر شوم
هـــــــم از درون هـــــــم از برون در اتشم
تاکی ز انتظار آمـدنت گوشه گیـــــــر شوم
تا زد مـــــــــژگان تو  بر ملک دلم تیر وفا را
امید من این بود که بر تیر تو  نخجیــر شوم}

بخت من

پیش از اینم بخت من در خــــــــــواب بود

نقــــــــش روی مــــــــــــاه من در اب بود

برق زد چشمش زبانش خنــــــــــده کرد

خواندم از چشمش که او مهتـــــــاب بود

دیدم آن چشمان شهــــــــــلایش غمین

مـــــــــوج میزد سینه اش بی تـــــاب بود

شب به پایان رفت و من در سجــــــدگاه

سخت غمگین دیدمش مهتـــــــــــاب بود

آن لـــــــب خنـــــــــــدان او سری گشود

جلوه ها دیدم رخــــــــــش شــــاداب بود

گه لبــــــــم لغزید و بوسید از لبــــــــش

اینهم از اقبـــــــــــــال بد در خـــــواب بود

گفتمش ای مـــــــــــاه تابان دیــــــر شد

دیدمش رخســـــار او در آب سیماب بود

حسرتی دیگر مرا جز خاک نیست صدرا

کیمیائی بود مهتـاب در جهان نا یاب بود

فـراق مهتــــــــــــــاب

^{دلم مهتــــــاب کو ؟من غصـه دارم
ز هجـــرانش هــزاران قـصـــه دارم
گرفته بغـض عشقش سینــه ام را
که عشــــق او درون سینــه  دارم
مـــرا عهدیست با او زنــده هستم
برای دلبــــرخــــود بنـــــده هستم
کنـون میســوزم از هجـــران یــارم
کجائی تا غـــــم دل بـر شمــــارم
پریشان حالم همچون زلف مهتــاب
در هجـرانش چنین دلگیر و بی تاب
دل مجــــروح مــن بیمــــــارتر شد
شـب و روزم خــــدایا تـــــارتر شد
دلـم از آتش هجــرش کـبـاب است
بیا مهـــــتاب من حالم خراب است}

نــــــــاله قلـــــــــــــــــــب

سر خود را بگذار

روی این سینه آلوده بدردم

گوش کن

ناله قلب مرا

که فقط نام ترا میخواند

دل عــــــــــــــــــاشق میــــــــــــازار

شبی آید ترا کارت بــدین زار

نشینی گوشه خانه به ادبار

چو دیدی عاشقان در عشق مستند

زنــی هی بـــر ســــر کـبــک دل  آزار

کنم جـــان ترا من این نصیحت

ز گین هرگز دل  عاشق میازار

اگر دیدی تـرا پند است بسیار

بدان اوازه است نامت به بازار

کشیدی تا همه شهد لبـانم

چرا رفتی نشستی پیش اغیار

نفس در نفسم

آن یار گریزنده نفس در نفسم بود

جز عشق ترا کی هوسم بود

من سوختم از هجر تو پر سوخته  ایدل

ماندم به سر کوی تو بالله نفسم بود

آه ای دل آزرده بهم ریخته من

ماندم به سرائی که همیشه قفسم بود

لطف عشق

خــــــــــــــــدا دانـــــد چه حـــــــــــال زار دارم

تبی همچــــــــــون تــــــــــن بیمــــــــار دارم

دل دیـــــــــــوانه ام  از درد  رهـــــــــــــــا  کن

به  لطــــــف عشق خـــــــــــود دردم  دوا کن

طبیبا این دل دیـــوانه ام  کــــــی می نوازی

حبیبا مسکن ویـــــرانه من کـــــــی بسازی

حــــــــــــــدیث قصــــــــــه بیمـــــــــــاری من

بیـــــــــــــــا بشنو ز شب  بیـــــــــــداری من

مهتـــــــــــــــــــــــــــــابم

دلی داد و دلی برده بقربان نگاهش

دلم را می کــنم هـــر شب فـدایش

فـــدای آن نـــــــگاه نــــــــــــازنینم

کــه روز و شب نبــاشد من غمینم

مشـو غــافل ز احــوال دل خــویش

مکـن قـلب مـــرا با هـجر خود ریش

نــدارد بـــی تو مهتـــــــابم دلم تاب

بــدان این عشق من خالص بود ناب

شـده عقلـم رهـا دیــــوانه گشــتم

به گــرد شــــمع خود پروانه گـشتم

نبـاشد بی تو خوش بودن روائـــــی

بـدنیـا با تـو بــودن هسـت صفــائی

نیش عشق

بدانید عشق بحری هست تباهی

                       بسوزد خانه دل  خواهی نخواهی

بسازید ای عزیزان با  دل خویش

                      که عشقت میزند یکشب ترا نیش

بدانید عشق ماریست خوش خط و خال

                      نبرده  بنده ائی  زین   مال   حال

 

رخسار یار

منور کن دو چشمم  با دو  دیده

چنین دیده به عین خود که دیده

               کمان  دیده  را  بالا  کشیده

               خطی  بر ابروان  اعلا  کشیده

چنین  رخسار  زیبا  آفریده 

نکو  سیرت   هویدا  آفریده

               لبی غنچه  برویش  بر  گزیده

               گلی را در گلستان  بر گزیده

ترا از  لطف  نعمت  پروریده

بلورین تن تن ات را پروریده

               مرا گز تو ترا از جان جانان

               ترابهردل صدرای نالان آفریده                          تقدیم به عشق خاموش نشدنی گل مریم  

جستجوی یار

امشب هوای  روی تو دارم عزیز من

باز شوق گفتگوی تو  دارم  عزیز من

چون شمع ز فراق تو چنان میسوزم

صد نامه دل سوی تو  دادم عزیز من

زین قبله که گویم محراب ابروان تست

من نماز دل بکوی  تو دارم  عزیز من

دیدار  روی  تو   است   ارزوی   من

عمرم برفت جستجوی تو دارم عزیز من

گفتی که  زلف سیاهم  کمند تست

بخت سیه چو موی تو دارم عزیز من

صدرا به عشق نگاری نشسته است

من عاشقانه جستجوی تو دارم عزیز من

ساده دل

نوای سینه من نای خویش میسوزد

چوآتشی که فقط جای خویش میسوزد

هنوز در پی یکرنگی رفیقانم

دلم بساده دلیهای خویش میسوزد

خدایا دلبرم دل را شکسته

تو با صد مهربانی دل گرفتی

دل غم دیده ام  مشگل گرفتی

اگر دل را نگهدارش  نبودی         چرا جانا  دل ما  را ربودی؟

شبی خوردی قسم پیشم بمانی         سرود عاشقی با من بخوانی 

در انتظار

ای شب به حرمت شب زنده داریم

                               با یار من بگو حکایت  دوست  داریم

از درد  اشتیاق خونین  جگر  شدم

                              ای هستیم هستی بشتاب به یاریم

ای نفسم

چه کرده ام  از  من  ایدل نهان  شده ای

چه کرده ام  ایدل  که   بد گمان  شده ای 

چو  بحر  فراقت جانا بدل فکنده  غوغائی

ز من رمیده ای با رقیب همزبان شده ای

لطف تنوع ( شهریار )

زندگی خسته کند گر همه یکسان گذرد

رنج هم گر به تنوع  رسد آسان  گذرد

غم به غم دفع کند عدل  خدا وین تبدیل

گر نه تعدیل کند وه چه به انسان  گذرد

 

 

در عشق تو خوش دلی ز من بیزار است         رو شاد  نشین  که  بر مراد   کارست

تو  کشتن  من  می  طلبی  وان  سهلست         من وصل تو می جویم وان دشوارست

-------------------------------------------------------------------------------------

    هر خسته  دلی  که  کشته  غم  باشد          او  را  ز  لبت   هزار   مرهم   باشد

    یک لحظه چو بر لبش نهی لب بگذار        کان جان که به لب رسید یک دم باشد

غمگین ترین سرودهای عاشقانه

به دریار ستاره های عاشق خوش آمدید

آرشیو وبلاگ

صفحات وبلاگ

مطالب اخیر

موضوعات وبلاگ

نویسندگان همکار

لینکستان