ستاره های عاشق

..... کوچه مهتاب ......ش

من از آن کوچه مهتاب نگذشتم
نه که شعری نسرودم
نه که معشوق نبودم
نه که دلداده نبودم
نه که سرگشته نبودم
منکه مجنونش بودم
منکه حیرانش بودم
منکه مجنونش بودم
منکه پیمان نگسستم او گسست
منکه پابند وفایم او نبود
او وفادار نشد
او وفادار نماند
او جفا کرد و رفت
و کنون میدانم
عشق مهتاب هوسی بیش نبود
کام دل برد و برفت
رفت سراغ هوس تازه و نو
 و من از کوچه مهتاب نگذشتم
چون دیگر بوی تعفن میداد
بوی مرداب هوس
بوی سیبی گندیده
من از ان کوچه رمیدم
من از ان کوی دویدم

....... آه مهتاب ....

..... مسلخ عشق.......

مرا در دادگاه نا عدالت

به جرم عاشقی محکوم کردند

به جرم دوستداری و محبت

به خشم خویش مصلوب کردند

مرا با خنده های عاشقانه

به صد ناز و کرشمه با لبانش

شبی مجذوب چشمان سیه کرد

طناب دار عشق را عاشقانه

گره زد گردنم با بوسه هایش هر شبانه

کنون چشمان خود را باز کردم

خدایا درد دل آغاز کردم

بیا بشنو صدای  دردمندی

صدای عاشق افتاده در گیسو کمندی

خوش است مردن بدست یار دل سنگ

خوش است مردن به کین یار هفت زنگ

خوش است مردن نماندن در جهانی

میان دلبران ان چنانی

شبانه رنگ می بازند  نهانی

گهی در دل گهی در اندرونی

گهی در زیر پای دلبر افتی

حقیقت را اگر بی کینه گفتی

..... شرار عشق .....

امشب دلم داغ دیده است

چون لاله ام از درون جگر

سوزم به آتش عشق

بنشین و ببین گریه خموش مرا

تنهایم و تنها گریستم

افسوس نیستی ببینی که من

لرزیدم از درد در میان اشک ها

اما دریغ من بی امان گریستم

اشک من بود و شرار عشق تو

تنها نشسته ام با سکوت خویش

دل بود .... اشک بود .... و من .....

گفتم : حاشا ناله از یاد رفته ای

بر دل سنگی اثر کند

امشب به دشت سینه گلگون من

از جای بوسه لب های مریمم

دل خونین دمیده است

امشب از تو می نویسم

از تو مریم وجودم

با دو چشم خونفشانم

ای عزیز مهربانم

ای تو مونس روانم

امشب هم بیاد رویت

گریه بی شمار کردم

با اینکه پر پر میشوم ای همنفس

من از تو دارم این نفس

..... سفر .....

بی تو سفر میکنم مهتاب

در شبی تاریک

چون رهگذری تنها

هر قدم فکر تو بود

نقش تو بود

در سر من

با خیال روی تو سفر کردم

دلم از غصه پرخون است

نمیدانی نمیدانی

نگاهت پیش چشمانم نمایان

دگر عمرم رسید اخر ز هجرانت بپایان

من از پیشت سفر کردم مهتاب

و میدانم که میخواهی

دل پر رنجور پر دردم

و میدانم که میسوزی

و می سازی به هجرانم

پشیمان میشوی روزی که من دیگر نیستم مهتاب

........ خاطر نا شاد ........

......نفرین بر عشق ....

..... یکرنگی ......

ما در این دامگه افتاده ایم

همچو شرابیم که در باده ایم

عاشقی یک رنگی دنیا شویم

در ره دلدار دلی داده ایم

در نظر ما همه یکسان بود

با همه خندیم ز بس ساده ایم

لیک ندارد دل ما طاقتی

صید درون قفس افتاده ایم

منت کس  را نکشیم بهر نان

با هم رندیم و هم ازاده ایم

×××××× حکایت دوست داشتن ××××××

قدری سکوت کن

غصه می خورد دلم  دل سپردم

صدای شکستن قلب مرا می شنوی ؟

سکوت کن بشنو

صدای شکستن قلب تمام نمی شود

چقدر نزدیک است صدای پای مرگ 

طلوع فردا مال تو من غروب میکنم ا

اما حکایت عشق ادمها اینست فراموش نکنید

دلی که برای دلبری می طپید

ان  دل که دوست داشت دلبرم

زیر پای خود شکست از رویش گذشت

این است حکایت  عشق

این است جواب دوست داشتن  

این است مدعی دوستداری

...... معنای دوست داشتن .....

 

                 از کسانیکه از من متنفرند سپاس، آنها مرا قویتر میکنند.

 

از کسانیکه مرا دوست دارند ممنونم، آنان قلب مرا بزرگتر میکنند.

 

از کسانیکه مرا ترک می کنند متشکرم، آنان به من می آموزند که هیچ چیز تا ابد ماندنی نیست.

 

از کسانیکه با من می مانند سپاسگذارم، آنان بمن معنای دوست داشتن واقعی را

 

نشان می دهند

 

.. خونین جگــــــــــــــــر..

سیه بخت من نوشت شبی دست قضا

                             کشید به سینه من داغ هجـــــران چرا

فلک به چشـــــم اشارت ز هاتف غیب

                           به گوش رساند بهــــــــانه رفتنت بارها

دل که عاشق بیچاره بسته به زنجیر زلف

                             خونین جــــگر نکن ای عاشق پر مدعا

تا به کی خــــــــاطر پریشان می کنی

                             در هیچ ملک دلی نیست مــــــرا اشنا

شعله عشق تو خاموش نکن در دل من

                             دلم آتشکده عشق تو هست بی پروا

عاقبت بشکست پیمان رفت دلــدار ما

                             لاف عشق می زد صـــدرا یار بی وفـا

 

.... زخــــــــــــــــم زبــــــــــان ....

روان گشت از دو چشمم اشک خونی

                           بـــــــــرون زد از دلـــــــم درد  درونی

من سرگشته را خونین جـــــــگر کرد

                           ز پیشم با جفــــــا کاری گـــــــذر کرد

تا سحــــــر با سینه دل آتــش گرفت

                           خنجر زخـــم زبان از مهــــوش گرفت

مــــــــــزد دلم داد به غـــــارت گـری

                           زین سبب افتــــــاده پـــــــی دیگری

دست گــــرفت قبضه شمشیــــر را

                           تا که زند بر دل من خنجر تحقیــــر را

دیشـــــب آن نا مهربان بیـــــداد کرد

                           مرغ دل از دست او فــــــــــریاد کرد

آتشینم کرده با گفتـــــــــار خـــویش

                          خـــون دل تا کی خورم از کار خویش

من ندانستم عشق دو رنگی میشود

                          قلـب معشوقه سنــــــگی می شود

دوش صـــــــدرا تا سحر گریان شدی

                          زخم دل خوردی ز یار جیـــران شدی

ظلــــــــــــــــــــــــــم عشـــــــــــق

^{تا نیم شب  دل من خود را  غـریق خـون کن}

^{در راه عشقبـــازی جــان از تنت  بــرون کن}

^{چون شمع صبحگاهان از جان  و دل بسوزم}

^{این کاخ ظلم عشق را از پایه  سر نگون کن}

^{غم در گلویم  هر شب با گریه صـد گره شد}

^{قلب شکسته من  از عشـق او فـــزون کن}

^{در کویت  عاشقانه صـــدرا  بخـون نشسته}

^{رخســــار بی وفایان یا رب تو  نیـلـگون کن}

نفــــــــــــــــــــــــــــــرین بر عشــــــــــــــــق

وقتی که دیگر

هزاران بار عهد می شکنی

وقتی که دیگر

صداقت را لگــد مال میکنی

وقتی که دیگر

به قول خویش وفا نمیکنی

وقتی که دیگر

در کوچه پس کوچه های چت پنهانی

             دیگر اعتمادی به این عشق نیست

                                     این عشق پوشالیست

                                     این عشق دروغیست پست

                                     این عشق فریبیست  بـزرگ

     آنکه قانون عشق

            عهد ... قول .... صداقت ....

به یک پلک زدن می شکند

عاشق نیست

            صادق نیست

امواج سرکش هوس است

               سوار بر عشق می تازد

ا ین مظهر عشق نیست

از هم گسستن زنجیرهای هوس است  

این خیانت است

اکنون باید ایستاد بی هیچ درنگ

                   سوگند می خورم که دیگر هرگز

                                         اسیر عشق نمی شوم

                                                   اسیر دو رنگی عشق

         اسیر پیمان شکن بی صداقت نمی شوم

                                        نفـــــــــــــــــــــــــــــــرین بر عشق

به آرامی عبور کن

   اگر مهری در دلت ندارم ؟

             اگر جایگاهی در گوشه قلبت ندارم ؟

                  به آرامی از من عبور کن

            تا قلب شکسته و ماتم زده ام بیدار نشود

                               جائی برو که دلت انجا مانده است

           لیک میدانم با آن همه اغیار

                  باز هوای من بسرت خواهد زد

           آنگاه ایر غمباری آسمان قلبت را در بر میگیرد

       باران اشک از دیدگانت

          سالهای سال خواهد بارید

                     وجودت بخاطر بی وفائی

                                            پیمان شکنی

            و گسستن رشته الفت عشق

   هر گز به آرامش نمی رسد

                             هرگز آرام نمی گیرد 

گل عشق را با دروغ لگد مال نکنید

 در شب طولانی من

                    باد غمناک خزان زود وزید

   وزش باد خزان

خبر از آهسته پژمردن گل عشقی میداد

                                   گوش کن می شنوی

                                               ریشه این گل عشق

           لحظه پژمردن فریاد زد

                                    بیزارم از دروغ

                        در هم شکسته و از هم گسیختم

ای آسمان ... ای ستاره ... ای ماه ... تو شاهدی

                 من با ضربات تبر دروغ

                                در میان شکنجه های دروغ

                                            از شنیدن هر دروغ پژمردم

                                                                   در هم شکستم

من خجالت میکشم سرخ میشوم

                               هر وقت فکر میکنم

                                  با دروغ هم میشود عاشق شد ...!؟

درست نیست ... این کار درست نیست

                 می نویسم آنان که عشق را ببازی گرفتند

با شمشیر دروغ به جان عشق به قلب عشق ضربه میزنند بدانند

        بزرگترین گناه و پست ترین جنایت و منفورترین خیانت

                    بازی با عشق و بازیچه کردن معشوق است

                 گل عشق را با دروغ لگد مال نکنید

زنجیر محبت

کاش میدانستی

             یک روز و شبی

              دنبال دلم خواهی  گشت

           یاد زنجیری باش که نگاهم به نخجیر کشید

                یاد زنجیر محبتی باش که از بیوفائی گسستی

تا کی دروغ

دیرگاهیست هنوز

   قلب من چون رعد می غرد

              غمناک چون باد پاییزی

با خود زمزمه میکنم

          من بیزارم از دروغ

          ای دروغ ... نمی دانم چه هستی ؟

   هر جا تو آغاز میشوی

                        انتهای خوشبختی آنجاست

وه چه نفرت دارم

               قلب من ترا نمی پذیرد

         هر جا خواستی منزل کن جز قلب من

بیزارم از دروغ

          بیزارم از دروغگو

        که پشت پرده دروغ پنهان است

وه چه نفرت دارم

                    قلب من دروغگو نمی پذیرد

داغ دل صــــــــــــــــدرا

به سرشک دیده خــــود دل از این زمـانه شستم

دل من چرا شکستی که بــخـــــون دل نشستم

من بدست تو اسیرم به اسیــــــر کن مــــــــدارا

با دلم کردی دو رنگی شستم از جهان دو دستم

من به داغ دل بســوزم نزنم دمی ز ســــــــوزش

از ازل ز جـــــور عشقت آن ستم کشیده هستم

عقـــده از دلت گشائی همه شب به خنــده لب

من ز درد خویش گریان همه فکر کنند که مستم

گر چـه خانه دل من تـو به فتنه کردی ویــــــــران

من به صـد امیـــد صدرا با تو عهـــــــد دل ببستم

گمگشته خود میجویم

بی  تو می شکنم در سکوت خویش
بی تو بودن مرگ است
با تو بودن نفس
با تو بودن آرامش
بر اسب سرکش غم سوارم
آخ اگر ناله قلبم را بشنوی
از دل تنگ و غریبم
بی تو اینجا تنهایم
نیست بهر دل من درمانی
گمگشته خود میجویم
 

مهمـــــــــــــــــــــــانی ارس . بیاد صمد بهرنگی

ارس آغوش وا کن

مهمانی  ده

که یک دلداده از ره

با دلی غمگین

بهمراه کلوله باری غم

غبار الوده از ره میرسد امشب

ارس

خاموش هستی ؟

نوای موج هایت کو؟

مگر مهمان نمیخواهی ؟

مگر رندی نمی جوئی ؟

ارس مهمان قبلی کو ؟

صمدها را کجا بردی ؟

ارس

دستم بدامانت

مرا قربانی خود کن

که من در دل هزاران غصه ها دارم

غبار الوده می پرسم

از امواج خروشانت

ارس

مهمان قلبی کو ؟

صمـــــــــــــــــد را

تا کجــــــــــــــا بردی ؟

نشـــــــان ابــــــــــــدیت

باید امشب رفت

شـد آسوده از این درد

  از این دربــــــــدری

      بایـــــد امشب رفت

به محـــــلی که در آن نیست کسی

به محـــلی که در آن نیست دروغ

به محـــلی که در آن نیست ریـــا

                            بـــــــــه سکوت ...!

                            بـــــــــه کــــویر...!

به کــویـری که در آن نیست سحر

سحری را که در آن نیست طلوع

        باید امشب ماند

سایه بانی ساخت از تنهائی

     که در آن مرگ

                    نشــــــــــــان ابــــدیت باشــــــــد

 

کجا پیدا کنم خـــــــــــود را

لحظه ها گم میشوم در خود

می پرسم از خود کیستم؟

در جستجوی خویش حیرانم

شاید شبی پیدا کنم خود را

نمی یابم ....!

                 نمی یابم .......!

به گمراهی شدم آئینه دق

چرا حرفم نمی خوانند؟

چرا دردم نمی دانند؟

شدم آئینه بشکسته ای در زیر پاها خرد

به دیوار دلی هرگز نیآویزند

                           نیآویزند......!

به درمان دلم هرگز نپردازند

                          نپردازند......!

نمک پاشند بروی قلب مجروحم

یقین دلی از سوز قلبم شاد میگردد

دلی از غم شبی ازاد میگردد

تبسم روی لبهائی باز میگردد

و من گم میشوم در خود به گمراهی

کجا پیدا کنم خود را نمی دانم

                                      نمی دانم .......!؟

ناله های سه تــــــــــــــــــــــار

گسست بند دلم با ضرب مضراب

بجای اشک امد از دیده خون آب

نوشتم دفتری از اشک چشمم

به هر سطر از جدائی

        از گل نشگفته عشق 

                             از جوانی

از تباه زندگانی

با زبان بی زبانی گفتم این درد نهانی

ضربه مضراب افکندش طنین

او زهجران ناله کرد

ساز میگفت از وفای بیوفای  عاشقان

می شنیدم از درونش ناله ها

درد جاری می شد از سیم سه تار

در درونش شعله های انتظار

آتشی افروخت جانم را بسوخت

با همه امید و صدها ارزو

با هزاران آه سینه سوز

گاه گاهی ناله ای سر میدهد

یا خبر از مرگ  دلبر میدهد

شد زمین  الوده از خون دلی

خون دل یا میخورد دلداده ئی از دلبری

نیشخند مهتـــــــــــــــــــــــــــــــاب

به اشک دیده ام امشب پناه بردم

تو در بستر تب بودی

و من دور از تو

با خیالت اینجا غصه می خوردم

آه درون سینه و هق هق گریه

می شکست سکوت تنهائی مرا

من در این غمکده ناله بدل می شکستم

و تو انجــــــــــــــــــــــــــــــــــا ........!؟

چه بی رحمانه به می خندیدی

من گریستم ناله هایم را شنیدی

اما دیدی خندیدی

پای بر قلبم گذاشتی و گذشتی

دریای کین

شدم   مفتون   دلهای    پریشان

به آن دریای جوشان  وخروشان

ندانستم که دل دریای کین  است

ز کینه میخروشد در کمین است

نبندین دل به  یار خفته در خون

خدا داند که حالت می شود چون

دلی را که درش باز است به هر کس

چه میخواهی از آن دل  گشته  نا کس

صداقت های دل کم رنگ باشد

رفاقت  ها  همه  نیرنگ  باشد

کجا باشد در این دنیا بفردایت امیدی

چرا دادی برای دل ز نادانی نویدی

کجا صدرا معشوقه ها باشد وفادار

به   نیرنگی   همه   باشند  سپهدار

اجل بر گرد

من از  این  زندگانی  سیر  سیرم

اجل  بر گرد  که  میخواهم  بمیرم

مشو مفتون مار خوش خط و  خال

من  از  زخم  زبان  یار   می میرم

طبیبادرد  ما  کی  می شود درمان

منم  سرگشته و بیگانه  می میرم

ز آه سینه سوزان است اندرون من

ز تنگی  نفس  در سینه  می میرم

مرا  بیگانه  شد  هر  آشنا  ای دل

من از بی  همدلی  رندانه میمیرم

فدای تو

نشسته ای میان دل میان دل برای تو

دل شکسته مال من جهان همه برای تو

برای من نگاه تو نگاه نآشنای تو

بدیده ام نظر نما دلم شود فدای تو

دفتر زندگی

وقتی دفتر زندگی ام را ورق میزنم

گاه آفتاب و گاه سرما مرا ازرده است

اقیانوس خشمگین زندگی

گاه در خروش و گاه آرام است

مرغ خیالم به یک آن

به جستجوی گذشته پر می کشد

گاهی از سردی و گهی از گرمی روزگار

سخن گفتند و گاه سکوت کردند

فغان دل

درد و فغان دل با ناله و آه

از درون سینه پر درد

دما دم ایدل زبانه می کشد

سکوت و فریاد

از پرتگاه سکوت

تا اوج فریاد فاصله ای نیست

من این فاصله را

در بغض شکسته دلی دیده ام

تاراج جوانی

به آئینه دیدم رخ ام 

گمان بردم آئینه بشکسته است

غبار غم چهره ام

ترک خورده بنشسته است 

 

همراه با عشق

قلب جهان به تنگ آمده است

قلب زمین اتش گرفته  است

این دقایق عمر میگذرد .این حقیقت است خیال نیست.!

 

خونابه این سینه ام ای یار مخندی     دل بوده تو آنرا به چنین روز فکندی

غمگین ترین سرودهای عاشقانه

به دریار ستاره های عاشق خوش آمدید

آرشیو وبلاگ

صفحات وبلاگ

مطالب اخیر

موضوعات وبلاگ

نویسندگان همکار

لینکستان